W debacie publicznej często powtarza się, że medium artystyczne jest rodzajem języka, bo przecież twórca, aby móc nazywać się artystą, powinien za pośrednictwem swojej dziedziny coś wyrażać.
Tymczasem sztuki wizualne w dużo większym stopniu operują konotacjami niż język jakim posługujemy się na co dzień. Ponadto nie posiadają kodu, który pozwoliłby na komunikację dwustronną, choć jak pisał Vilem Flusser "obrazy są powierzchniami znaczącymi".
Tymczasem język jest nie tylko odbiciem naszych zwyczajów, kultury i zachowań ale jest też czynnikiem aktywnie wpływającym na te zwyczaje, kulturę i zachowania. To sprzężenie zwrotne jest też widoczne w sztuce, gdyż rozumienie zjawisk, kształtowane też przez język sam w sobie, jest podstawą każdej działalności twórczej. Tak jak plemiona eskimoskie posiadające więcej określeń na śnieg niż mieszkańcy Europy, tak różnice kulturowe, geograficzne i historyczne kształtują języki, a one różne rozumienie świata, nawet u najbliższych sobie sąsiadów. W końcu powtarzając za Marshallem McLuhananem już samo medium jest przekazem.
Wystawa Nieprzekaz jest zaproszeniem do eksperymentu. Czy czerpiąc z przemyśleń Rolanda Barthesa, Marshalla McLuhana, Vilema Flussera i Stefana Wojneckiego możliwe jest stworzenie dzieła, które nic nie przekazuje, nie jest komunikatem, a jego znaczenie zależy tylko od interpretacji widza? I jak będą wyglądały różne interpretacje tej idei u artystów o różnej proweniencji?